آتش بس کافی نیست، صلح کنید

یک روز عادی را در نظر بگیرید. صبح از خواب بیدار می‌شوید، از رختخواب‌تان بلند می‌شوید، صبحانه می‌خورید، منزل را ترک می‌کنید، کلی کار روزمره انجام می‌دهید و شب‌هنگام، دوباره به منزل باز می‌گردید. در طول چنین روزی، عوامل گوناگون و متعددی دست‌به‌دست هم می‌دهند تا جنگی سطحی یا عمیق بین شما و درون‌تان رخ‌دهد. این، خاصیت یک روز عادی است که من و شما خوب می‌شناسیمش.

می‌پذیریم که بهانه‌های جنگ من و شما و درون‌مان در طول یک روز عادی، بسیار فراوان است و به راحتی در دسترس. هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم از تیررس این بهانه‌ها در امان باشیم، اما نکته‌ی مهم این‌جاست که جنگ درونی، آن‌هم به خاطر چنین بهانه‌های روزمره‌ای، خاصیت یک انسان عادی است.

آتش بس کافی نیست، صلح کنید

اما آیا گزینه‌ی دیگری نیز وجود دارد؟

بله، دو گزینه در پیش داریم؟
یکی توقف جنگ میان خودمان و درون‌مان برای مدتی معین و دیگری یک صلح دائمی.

تعبیر من از توقف این جنگ، آتش بس با درون است. این آتش بس می‌تواند یک ساعت، یک روز، یک هفته، یک ماه و یا کمی بیشتر دوام داشته‌باشد. اما بعید می‌دانم بیش از این مدت طرفین دعوا (تو و درونت) به این آتش‌ بس پای‌بند باشید.

ما چه زمانی آتش‌ بس می کنیم؟

یک جنگ واقعی را در نظر بگیرید. تصور کنید طرفین جنگ سال‌هاست در حال تخاصم هستند و سال‌هاست به روی هم آتش می‌گشایند. هر از گاهی به دلایل مختلف تصمیم می‌گیرند برای اندک مدتی، جنگ را متوقف کنند. دلایلی مانند مناسبت ویژه تقویمی، تلاش برای مذاکره‌ی صلح، مداخله‌ی صلح‎جویانه یک طرف سوم و …
(به عنوان مثال در 24 دسامبر 1914، به خاطر برپایی جشن کریسمس، برای چند روز در جنگ جهانی اول توقفی ایجاد شد و جنگ پس از اندک مدتی، دوباره از سر گرفته شد)

جنگ میان ما و درون‌مان هم از همین جنس است. اتفاقی می‌افتد، خبر خوبی می‌شنویم، موفقیتی به‌دست می‌آوریم، یک فرد خیرخواه نصیحتی می‌کند و … . برای اندک مدتی با درونمان آتش‌ بس می‌کنیم. آتش‌ بسی که خوب است، اما کافی نیست.

چرا آتش بس کافی نیست؟

آتش‌ بس در مقایسه با جنگی که تا همین چند روز پیش با قدرت تمام ادامه‌داشت، بسیار خوب است و ارزشمند، اما در مقایسه با صلح، چندان گزینه مطلوبی نیست. چرا که هیچ آتش‌ بس موقتی، به آبادانی نمی‌انجامد. آبادانی و سازندگی، رشد و شکوفایی، رونق و پیشرفت، همگی ماحصل یک صلح پایدار هستند.

اگر گزینه ای جز آتش بس وجود نداشته‌باشد، باید بپذیریم که آتش بس یک گزینه عالی است. حتی برای چند روز هم اگر جنگ تلفات کمتری داشته باشد، جای شکرش باقی‌است. اما نکته این‌جاست که همیشه یک گزینه‌ی بهتر وجود دارد و آن، صلح است.

آتش بس با درون خوب است، اما هرگز کافی نیست. نمی‌توانیم انتظار رشد داشته‌باشیم، نمی‌توانیم انتظار لذت بردن از زیبایی های زندگی را بکشیم، نمی‌توانیم تصویری درست از آینده بسازیم چرا که می‌دانیم بلاخره جنگ شروع خواهد‌شد.

تنها راه، رسیدن به صلح هست. صلحی پایدار و دائمی چون هر آبادانی و هر پیشرفتی، از یک صلح درونی آغاز خواهد شد.


این مطلب را با دوستان خود به اشتراک بگذارید

پاسخ دهید