مدیران ایران را در خصوص نگرش به موضوع برند، می توان به دو گروه اصلی تقسیم کرد. گروه اول، مدیرانی هستند که با معنی برند و سهم آن در پیروزی کسب و کار آشنایی کامل دارند و دسته دوم آنانی هستند که یا نمی دانند، یا تصمیم گرفته اند که ندانند! در خصوص گروه اول نیز می توان به دو زیر گروه عمده رسید. زیر گروه اول، مدیرانی هستند که با وجود علم به اثر و ضرورت برندینگ، تصمیم ندارند که در این حوزه برنامه ریزی کرده و به عبارت جامع تر، برندینگ کنند. اما زیر گروه دوم، مدیرانی هستند که برندینگ، جایگاهی در برنامه های کلانشان برای پیروزی کسب و کار به خود اختصاص داده است. زیر گروه دوم را نیز می توان به دو بخش اصلی تقسیم کرد، بخش اول مدیرانی هستند که مالک برندی ریشه دارند و سالهاست که کسب و کارشان، نام آشنای اغلب کسانی است که باید می شناختندش و بخش دوم مدیران اغلب جوانی هستند که برندشان نهالی است که چشم انتظار بدل شدنش به درختی تنومند نشته اند. نکته اینجاست که هر دو گروه آخر، یعنی مالکان و مدیران برندهای ریشه دار و قدیمی و نیز بنیان گذاران برندهای نو پا، در صورت رسیدن به یک آنالیز صحیح از وضعیت کنونی برند خود، می توانند تصمیماتی بهتر و ثمر بخش تر اتخاذ کنند.